Είχε καιρό η κυβέρνηση του Μητσοτάκη να φορέσει το μανδύα του μεταρρυθμιστή, ώστε να δελεάσει τα κεντρώα ακροατήρια, είμαστε άλλωστε ουσιαστικά σε προεκλογικό έτος. Λίγο η γύμνια του βασιλιά, λίγο τα σκάνδαλα μεγαλύτερης ( ΟΠΕΚΕΠΕ) ή μικρότερης ( Όλγα Κεφαλογιάννη)εμβέλειας, δημιούργησαν μια αποστροφή του εν λόγω ακροατηρίου, που πολιτικά παραμένει ορφανό, καθότι το ΠΑΣΟΚ δεν τους πείθει και η αριστερά δεν βρίσκει έρεισμα σε αυτά τα ιδιαίτερα αυστηρά ώτα! Θέμα του εν λόγω κειμένου βέβαια δεν είναι τα εκλογικά ακροατήρια αλλά η επικείμενη έναρξη των διαδικασιών για την αναθεώρηση του Συντάγματος σε ένα σημαντικό αριθμό άρθρων, με μάλιστα μερικά να έχουν αποτελέσει μήλον της έριδος ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Το άρθρο 86 για παράδειγμα , που αναφέρεται ουσιαστικά στην ασυλία των μελών της κυβέρνησης ή πρακτικά πως μονό η Βουλή έχει την δυνατότητα άσκησης δίωξης εναντίων τους. Το περίφημο άρθρο 16 για την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων , το άρθρο 103 με σκοπό την άρση της μονιμότητας των δημοσιών υπαλλήλων κτλ κτλ. Ας τα πάρουμε ένα ένα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του στον Αλέξη Παπαχέλα πως ήταν πολέμιος του άρθρου 86 εδώ και 20 χρόνια και πως έκτοτε πίστευε στην αναγκαιότητα αναθεώρησης αυτού, ώστε τα κυβερνόντα στελέχη να αντιμετωπίζουν τις ποινικές συνέπειες των πράξεών τους. Βέβαια, δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα να κρυφτεί αυτός και η κυβέρνησή του πίσω από το άρθρο 86, στα Τέμπη για παράδειγμα ή στον σκάνδαλο με τον ΟΠΕΚΕΠΕ , όπου και στις 2 περιπτώσεις η κοινοβουλευτική ομάδα της ΕΡΕ αποφάσισε να αποκλείσει τους δικαστές από την έρευνα. Όπως είπε άλλωστε και ο Άδωνις Σπυρίδων Γεωργιάδης : « Κάθε εισαγγελέας όταν πέφτει μια έρευνα πάνω σε έναν υπουργό, το Σύνταγμα τι λέει; Αμελλητί το στέλνει στην Βουλή. Αμελλητί τι σημαίνει; Δεν έχει δικαίωμα να μας πει η Ευρωπαϊκή εισαγγελία αν θεωρεί ένοχο τον Βορίδη ή όχι. Λέει «δείτε αν θέλετε να το ελέγξετε». Ποιος στο Σύνταγμα έχει την αρμοδιότητα να το ελέγξει; Η Βουλή. Τι λέει η Βουλή; Η πλειοψηφία. Ποιος έχει την πλειοψηφία; Η Νέα Δημοκρατία. Τι αποφάσισε η Νέα Δημοκρατία; Ότι δεν πρέπει να ελεγχθούν. Τελεία.» Το άρθρο 16 για την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων. Γιατί έπρεπε να γίνει αυτό από την στιγμή που ήδη η διαδικασία ιδρύσεως αυτών των ( ο θεός να τα κάνει) πανεπιστημιακών ιδρυμάτων έχει ξεκινήσει; Για έναν και μόνο λόγο. Διότι και οι ίδιοι ξέρουν πως όλο αυτό γαϊτανάκι που στήθηκε στην πραγματικότητα αναδεικνύει την αντισυνταγματική χροιά των κυβερνητικών επιλογών γύρω από αυτό το θέμα. Και προφανώς ευθύνες φέρουν και οι αρμόδιοι δικαστικοί λειτουργείς, που για άλλη μια φορά, σιώπησαν. Άρθρο 103 , περί της άρσης της μονιμότητας των δημοσίων λειτουργών. Φυσικά και όλοι θα θέλαμε τα στελέχη του δημοσίου να παρέχουν καλύτερες υπηρεσίες από τις τρέχουσες ή εφόσον δεν μπορούν, να αντικατασταθούν. Το θέμα όμως που έρχεται στην επιφάνεια έχει να κάνει με την φερεγγυότητα της εξουσίας. Ποιος αποκλείει το σενάριο η εκάστοτε εξουσία να απολύει τους δημοσίους υπαλλήλους που δεν προσκείνται υπέρ της , με πρόσχημα μια κάποια δήθεν αξιολόγηση που ανέδειξε μια εξίσου δήθεν ανεπάρκεια αυτών; Και κατά συνέπεια, ποιος αποκλείει την αντικατάσταση αυτών με κολαούζους του εκάστοτε πολιτικού φορέα, της Νέας Δημοκρατίας εν προκειμένω , ώστε να διευθετηθούν μετεκλογικά διαφόρων λογής ρουσφέτια; Μια κυβέρνηση με τόσο λερωμένο ποινικό μητρώο σε θέματα που σχετίζονται με την διαφάνεια και την αμεροληψία των θεσμών, δεν δικαιούται να προβαίνει σε τέτοιες μεταρρυθμίσεις φορώντας τον μανδύα του «Κοινού Αγαθού».  Είναι βέβαιο πως ο Μητσοτάκης επιχειρεί να κάνει πιο εύκολη την ζωή του , συνεχίζοντας την προσπάθειά του να κομματικοποιήσει κάθε σπιθαμή των κρατικών λειτουργιών. Και οι συγκυρίες, όσο ευνοϊκές και να είναι για αυτόν, σίγουρα δεν θα τον αφήσουν να βγει αλώβητος από αυτό το κρεσέντο διαφθοράς και αδιαφάνειας. Κώστας ΡουκανάςΠτυχιούχος του τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων και μεταπτυχιακός φοιτητής στο Τμήμα Οικονομικής Επιστήμης του Πα.Πει.

Ο αγώνας του Πάνου Ρούτσι οδήγησε σε μια άνευ προηγουμένου νίκη εναντίον ολόκληρου του μηχανισμού της ΕΡΕ. Ένας απλός λαϊκός άνθρωπος , ένας χαροκαμένος πατέρας, με εκατομμύρια πολίτες να του βαστάνε το χέρι, να μην λησμονούν την τραγωδία που βιώνει. Ένας λαός, μια ψυχή, μέχρι την αλήθεια, όπως έγραψε και ένας απλός περαστικός στο τετράδιο ευχολογίων του Πάνου Ρούτσι στο Σύνταγμα. Αυτό βέβαια δεν θα μπορούσε να ισχύει και για τους (παρα)κρατικούς μηχανισμούς της ΕΡΕ. Θορυβήθηκαν, ταράχτηκαν, λοιδόρησαν την μάχη στο σύνολό της, σκύλευσαν νεκρούς και τους δοκιμασμένους, από την εγκληματική τους συμπεριφορά, γονείς. Παραταύτα, το ακροδεξιό ακροατήριο το οποίο καιρό τώρα προσπαθούν να ερεθίσουν, στην όψη της δημοσκοπικής κατάρρευσης που αναδεικνύουν οι πρόσφατες μετρήσεις, δεν συγκινήθηκε. Βρήκαν έναν άλλο τρόπο όμως, ή τουλάχιστον νόμισαν πως βρήκαν. Το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Ή το μνημείο του Δεξιού Στρατιώτη όπως θα μπορούσε να μετονομασθεί μετά την νέα νομοθετική διάταξη που έφερε το κυβερνητικό λεφούσι , με το προσωπείο της προάσπισης της ιστορικής χροιάς τόσο του μνημείου όσο και του περιβάλλοντα χώρου. Το ακροδεξιό κοινό συγκινήθηκε πράγματι ως ένα βαθμό με την ρητορική και το διακύβευμα, τόσο του κόβει άλλωστε, για να είμαστε δίκαιοι και επιεικείς. Δεν δύναται να αντιληφθεί την βαθιά υποκρισία, τον πολιτικό οπορτουνισμό, που ελλοχεύει πίσω από μια τόσο αχρείαστη και συνάμα διχαστική πράξη νομοθετικού περιεχομένου. Αχρείαστη, διότι με λίγες εξαιρέσεις την εποχή των μνημονίων και τις ημέρες του δημοψηφίσματος το 2015( ρωτήστε τους σημερινούς κυβερνώντες) , ουδέποτε το μνημείο αντιμετώπισε οποιαδήποτε μορφή απειλής ή βεβήλωσης. Διχαστική διότι για άλλη μια φορά η κυβέρνηση επιδιώκει για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους να δημιουργήσει εθνικά δίπολα, στα οποία ο δεξιός είναι ο θεοσεβούμενος πατριώτης αγωνιστής που έδωσε την ζωή του και ο αριστερός ο ληστοσυμμορίτης κομμουνιστής που υπακούει στην μαμά Ρωσία , και που σιχαίνεται την Ελλάδα. Ο Άγνωστος Στρατιώτης, όλοι αυτοί οι αγωνιστές που τον αντιπροσωπεύουν, εκπροσωπούν το κομμάτι του λαού που μόχθησε για Ελευθερία, Ανεξαρτησία, Δικαιοσύνη και Λαϊκή Κυριαρχία ανά τους αιώνες από όλα τα μετερίζια. Σε πολέμους, σε συνδικάτα, σε πανεπιστήμια, σε δρόμους.  Δεν εκπροσωπούν πατριδοκάπηλους, ούτε πολιτικούς οπορτουνιστές, ούτε εθνικιστές. Κώστας ΡουκανάςΠτυχιούχος του τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων και μεταπτυχιακός φοιτητής στο Τμήμα Οικονομικής Επιστήμης του Πα.Πει.

Πολύ κουβέντα έχει σηκώσει η κίνηση του χαροκαμένου Πάνου Ρούτσι , ο οποίος στο  έγκλημα των Τεμπών προ διετίας έχασε τον γιο του. Ο Πάνος Ρούτσι αποφάσισε να προβεί σε απεργία πείνας, μπροστά από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, με απώτερο σκοπό να του επιτραπεί να γίνει εκταφή της σορού του γιου του, ώστε να γίνουν τοξικολογικές εξετάσεις που θα υποδεικνύουν το ενδεχόμενο ύπαρξης παράνομου φορτίου στο άλλο οχηματαγωγό της μοιραίας σύγκρουσης. Ένα αποδεικτικό στοιχείο που θα μπορούσε να αποτελέσει σήμα κατατεθέν όσον αφορά τις μελλοντικές ποινικές εξελίξεις της υπόθεσης. Και κάπου εκεί ξεκινάει το πανηγύρι που έστησε ο κρατικός μηχανισμός της Νέας Δημοκρατίας. Πρώτα καταγγέλλοντας το αίτημα αυτό καθαυτό ως κάτι μη επιτρεπτό κατά τα χρηστά ήθη, λες και ένας πατέρας δεν έχει το δικαίωμα να προβεί σε κάθε δυνατή ενέργεια για την αποκάλυψη της αλήθειας γύρω από την δολοφονία του γιου του. Και ύστερα έρχεται το δεύτερο επιχείρημα, που αποτελεί και την καρδιά του κειμένου. Από γνωστούς δημοσιογράφους συστημικών μέσω ενημέρωσης, έως και εγχρήματα τρολάκια – λογαριασμούς της ΝΔ, επικοινωνούσαν ωμά και απροκάλυπτα πως ο Ρούτσι και οι σύντροφοί του σε αυτόν τον αγώνα έχουν μετατρέψει την πλατεία και το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη σε ένα « τσαντίρι» , που δήθεν δεν αντιπροσωπεύει τα ιερά μηνύματα που μνημείου. Θα επιλέξω μα χρησιμοποιήσω ελάχιστες λέξεις παραθέτοντας δύο επιχειρήματα στο παραπάνω εμετικό, ασυνάρτητο, εγκάθετο και συνάμα εγκληματικό επιχείρημα. Πρώτον, οι «άγνωστοι στρατιώτες» δεν ήταν άλλοι από τους παππούδες μας που πολέμησαν στο έπος της Αλβανίας και αντιστάθηκαν στους Γερμανούς μέσω του ΕΑΜ. Οι άγνωστοι στρατιώτες ήταν οι πρόγονοί μας, που πολέμησαν για να ελευθερωθούν από τον Τουρκικό ζυγό ή όσοι αντιστάθηκαν του Περσικού επεκτατισμού πριν χιλιάδες χρόνια και πάει λέγοντας. Σίγουρα όμως, δεν ήταν « άγνωστοι στρατιώτες» οι πολιτικοί και οι στρατηγοί της εποχής. Το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη αντιπροσωπεύει στην πραγματικότητα κάθε λαϊκό αγώνα για τον οποίο χύθηκε αίμα, κάθε αγώνα για ελευθερία, ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια. «Άγνωστοι στρατιώτες» είναι και οι νεκροί της Χούντας, όσο και αν ενοχλεί τους «κεντρώους» της ΝΔ. Αλλά να σας πω και κάτι στην τελική; Έστω πως είναι πράγματι τσαντίρι η πλατεία. Έστω πως είναι ένα συνονθύλευμα αριστερών , που δεν τιμούν τα ιερά και όσια των πεσόντων. Ερωτώ λοιπόν, από πότε ενδιαφέρονται τα κνώδαλα της ΕΡΕ για την θεσμική πραγματικότητα; Υποκλοπές, απευθείας αναθέσεις, ΟΠΕΚΕΠΕ, αλισβερίσια με κάθε λογής μαφίας / καρτέλ, εκτροπές στο θέμα της προανακριτικής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ όπου η μυστική ψηφοφορία μετετράπη σε … δια αλληλογραφίας φανερή, καθώς και η ενεργή παρέμβαση στις αποφάσεις της διόλου ανεξάρτητης δικαιοσύνης. Για να μην πολυλογώ , η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχουν μετατρέψει τον κρατικό μηχανισμό σε μόνιμο παρατράγουδο που θα ζήλευε και η Αννίτα Πάνια. Και αυτοί οι λεχρίτες, έχουν το θράσος να σχολιάζουν τον πόνο και τον αγώνα ενός ανθρώπου που έχασε εν μια νυκτί τον θησαυρό του , τον γιο του, το παιδί του. ΥΓ. Δεν κάνουμε τα στραβά μάτια στην προσπάθεια εξαπάτησης του Πάνου Ρούτσι γύρω από την εισαγγελική παρέμβαση που του δίνει το δικαίωμα εκταφής μόνο για τεστ DNA. Το αίτημα του ανθρώπου είναι ξεκάθαρο, λογικό και επόμενο. Τοξικολογικές εξετάσεις για να διαλευκανθεί το θέμα του παράνομου φορτίου της άλλης αμαξοστοιχίας. Οτιδήποτε άλλο, είναι ξεκάθαρη απόπειρα συγκάλυψης με σοβαρές ποινικές και πολιτικές ευθύνες. Κώστας ΡουκανάςΠτυχιούχος του τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων και μεταπτυχιακός φοιτητής στο Τμήμα Οικονομικής Επιστήμης του Πα.Πει.

Καθώς χάζευα την αρχική σελίδα του Guardian, έπεσα αντιμέτωπος με το περίφημο πλέον άρθρο που λίγο πολύ έλεγε πως η Ελλάδα έχει μετατραπεί στην Ταϊλάνδη της Ευρώπης, κάτι που προφανώς και δημιούργησε αντιδράσεις. Στα πλαίσια αυτού του άρθρου-κόλαφος για την ελληνική πραγματικότητα, θα δημιουργήσουμε έναν νέο όρο στην πολιτική – οικονομική σκηνή , την «Ταϊλανδοποίηση», που είναι συγγενής της «Φινλανδοποίησης». Τι είναι συνεπώς η Ταϊλανδοποίηση; Είναι όταν μια χώρα, καλή ώρα η Ελλάδα, επιλέγει να βασίσει ολόκληρο το παραγωγικό της μοντέλο στην άυλη υπηρεσία που λέγεται τουρισμός, αδιαφορώντας πλήρως για τον πρωτογενή τομέα ανάπτυξης ή την βιομηχανική παραγωγή. Σαν η χώρα, να βάζει μπρος φορτσάτη τον Μάϊο που αρχίζουν και γεμίζουν τα charter των τουριστικών πρακτορείων, να κατεβάζει ταχύτητες σιγά σιγά τον Σεπτέμβρη όπου το κέντρο βάρος μετατοπίζεται αποκλειστικά στην Αθήνα και σε μεγάλα νησιά τύπου Κρήτη, Ρόδος και Κέρκυρα και τον Νοέμβρη να βάζει νεκρά, με την ελπίδα η φόρα που έχει να φροντίσει να την ανεβάσει σε κάθε λογής ανηφόρα που θα αντιμετωπίσει. Ταϊλανδοποίηση είναι το γεγονός πως για τους κατοίκους της Ελλάδας, καλοκαίρι και διακοπές είναι δύο έννοιες πλέον αρκετά απομακρυσμένες. Οι άδειες ελάχιστες, τα έξοδα είναι δυσανάλογα των μισθών ( μια τετραμελής οικογένεια με αμάξι για να πάει στις Κυκλάδες, πχ στην Πάρο, το πήγαινε-έλα κοστίζει στην καλύτερη 600 ευρώ, για να μην μιλήσουμε για το κόστος στέγασης ή  για την σίτιση, όπου τα μεγέθη δεν είναι απλά μεγάλα, αλλά γελοία). Ταϊλανδοποίηση είναι η ανάπτυξη της χώρας και οι κοινωνικές παροχές της να είναι έρμαια της επισκεψιμότητας και του τζήρου από τους παραθεριστές. Κάθε σεζόν είναι μια έκπληξη, όπου οι αρχές ευελπιστούν να μην προκύψει κάποιος αστάθμητος ελληνικός παράγοντας που θα κάνει τα τουριστικά πρακτορεία να γυρίσουν την πλάτη στην Ελλάδα, κάτι το οποίο θα ήτο πραγματικό ολέθριο με τον υπάρχον παραγωγικό μοντέλο. Η Ταϊλανδοποίηση μάλλον δεν είναι κίνδυνος, αλλά πραγματικότητα. Την ζούμε , την βιώνουμε, ενίοτε την επικροτούμε, άλλοτε την επικρίνουμε, αλλά αυτή είναι η ζωή μας πλέον. Το Ελληνικό καλοκαίρι με την έννοια που θεσπίστηκε εννοιολογικά στα 90s όχι απλά έχει πεθάνει πλέον , αλλά σύντομα είναι και το μνημόσυνο των 40 ημερών. Και φως στον ορίζοντα για ανάσταση( αλλαγή παραγωγικού μοντέλο με συνεισφορά του αγροτικού τομέα και της Βιομηχανίας), δεν υπάρχει. Κώστας ΡουκανάςΠτυχιούχος του τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων και μεταπτυχιακός φοιτητής στο Τμήμα Οικονομικής Επιστήμης του Πα.Πει.

Συνηθίζουν τα κείμενά μου να αποτελούν ένα δριμύ κατηγορώ προς τις θεσμικές και μη αρχές, καυτηριάζοντας φλέγοντα ζητήματα της επικαιρότητας ή συμβάντα που απασχολούν εν γένει την κοινή γνώμη. Τούτη την φορά, θα κοιτάξω τον καθρέφτη και θα σχολιάσω κάποια από τα δικά μας κακώς κείμενα, εμάς εννοώντας την ελληνική κοινωνία. Είναι εύκολο αενάως να κουνάμε το δάκτυλο, αλλά που είναι η ελληνική κοινωνία σε μια σειρά από καίρια γεγονότα και εξελίξεις, όπου θεωρητικά θα έπρεπε να υπάρξει αντίδραση; Η απάντηση βρίσκεται πολύ απλά στο γεγονός πως στα πλαίσια της ιεράρχησης των προτεραιοτήτων, υπάρχουν πλέον πολύ διαφορετικές κατανομές στο που δίνεται έμφαση και προσοχή. Είμαι βέβαιος πως το σύνολο της κοινωνίας γνωρίζει λεπτομερώς πλέον τον βίο και την πολιτεία των πράγματι εγκληματιών Πισπιρίγκου και Μουρτζούκου, οι οποίες και ορθώς, τουλάχιστον σε 1ο χρόνο, συγκλόνισαν την χώρα με τα ειδεχθή εγκλήματα που διέπραξαν. Από εκεί και πέρα όμως, πόσοι γνωρίζουν ποιος ήταν ο υπουργός , στου οποίου την θητεία έλαβε χώρα το πάρτι επιδοτήσεων με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ένα πάρτι που αφορούσε τους συντοπίτες του καθώς και μέλη της ίδιας του της οικογένειας;  Πόσοι άραγε έχουν συνειδητοποιήσει πως με κυβερνητικούς χειρισμούς, ο Κώστας Αχ. Καραμανλής που ήτο υπουργός μεταφορών στο έγκλημα των Τεμπών, θα βρεθεί αντιμέτωπος με ΠΛΗΜΜΕΛΗΜΑΤΙΚΟΥ χαρακτήρα διώξεις, ανοίγοντας ουσιαστικά την κερκόπορτα που θα τον οδηγήσει στην απαλλαγή του από κάθε ουσιαστική δίωξη; Πόσοι έχουν αναλογιστεί το κολοσσιαίο μέγεθος της περιβαλλοντικής καταστροφής που έλαβε χώρα στα όρη της Κορινθίας ή της γενοκτονίας που λαμβάνει χώρα στην λωρίδα της Γάζας; Λες και πρόκειται για καθημερινότητα μια χώρα της Δύσης να δολοφονεί κατά εκατοντάδες , μην πω χιλιάδες, γυναικόπαιδα και αμάχους στο όνομα μιας τρομοκρατίας την οποία και το ίδιο το Ισραήλ υποθάλπει συστηματικά, είτε άμεσα δια χρηματικών ποσών, είτε έμμεσα δια της εξίσου τρομοκρατικής στάσης που υιοθετεί. Αυτή η αδιαφορία, έχει τις ρίζες της στο έλλειμα δημοκρατίας που υπάρχει, όχι μόνο στην χώρα μας αλλά γενικότερα στον δυτικό πολιτισμό. Η προσφυγή στις κάλπες ανά 4 και 5 χρόνια δεν λέγεται δημοκρατία ούτε συμμετοχική δημοκρατία ούτε τίποτα, λέγεται απλώς ανάθεση ευθυνών. Και όσο ο κόσμος αναθέτει τις ευθύνες του σε υφισταμένους και έπειτα κάνει τα στραβά μάτια, η κατάσταση θα γίνεται όλο και πιο απόκοσμη και συνάμα πιο ζοφερή. Προτεραιότητα μας, η καλοπέραση και ο «οχαδερφισμός», και όχι οι υποχρεώσεις που μας βαραίνουν στα πλαίσια του κοινωνικού συμβολαίου που έχουμε υπογράψει. Κώστας ΡουκανάςΠτυχιούχος του τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων και μεταπτυχιακός φοιτητής στο Τμήμα Οικονομικής Επιστήμης του Πα.Πει.