ΖΩ ΣΤΟ ΑΣΤΡΟΣ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ

ΖΩ ΣΤΟ ΑΣΤΡΟΣ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ

 

Το Άστρος είναι η έδρα του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας, της επαρχίας Κυνουρίας του νομού Αρκαδίας. Βρίσκεται σε εύφορη κι εκτεταμένη πεδιάδα, που έχει σημαντική στρατηγική θέση. Στην απογραφή του 2001 είχε 2.359 κατοίκους που κατά κύριο λόγο ασχολούνται με τη γεωργία, την ελαιοκομία, την αμπελουργία. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια ο τουρισμός συγκεντρώνει τη μερίδα του λέοντος στην απασχόληση των κατοίκων, κυρίως του Παράλιου Άστρους.

Το Άστρος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση του 1821. Στις 29 Μαρτίου του 1823 συγκροτήθηκε εκεί η Β’ Εθνική Συνέλευση, με την προεδρία του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, για να ψηφίσει την αναθεώρηση του πρώτου Ελληνικού Συντάγματος της Επιδαύρου.

Αν ήθελα να δώσω έναν περιεκτικό ορισμό για την πόλη του Άστρους, ώστε να την γνωρίσετε με λίγα λόγια κι εσείς που δεν την ξέρετε, θα έλεγα όλα τα παραπάνω. Κι ακόμη, πως απέχει μόλις 45χλμ από την Τρίπολη, 30χλμ  από το Αργος και 170χλμ  από την Αθήνα.

Αυτά τα στοιχεία όμως, τα βρίσκει κανείς οπουδήποτε κι αν ψάξει για αυτόν τον τόπο. Έτσι, σκοπεύω να σας δείξω μέσα από αυτό το άρθρο στην «@…τύπως», τον τόπο μου όπως τον ζω εγώ, πηγαίνοντάς σας στα αγαπημένα μου μέρη:

Έμαθα το Άστρος μέσα από τα μάτια της μάνας μου, μέσα από τα τραγούδια τις γιαγιάς μου, μέσα από τις ιστορίες του προπάππου μου…

Ατελείωτα καλοκαίρια στην παραλία, βουκαμβίλιες σκαρφαλωμένες στα μπαλκόνια, αμμουδερές παραλίες, καθαρή θάλασσα και πλατσουρίσματα στο νερό όλο το πρωί κάτω από τον καυτό ήλιο.

Όταν ήμουν μικρή, η μέρα μετά το πρωινό μπάνιο στη θάλασσα, συνεχιζόταν με την ψυχρολουσία  του Μουστού. Στη λίμνη του Μουστού -έλεγε ο προπάππους μου- έβγαινε κάποτε ένα τέρας και μούγκριζε! Και μας είχε πείσει πως το είχε ακούσει και ο ίδιος… Τώρα όμως στο Μουστό δεν υπάρχει τίποτα άλλο, πάρα τα διάφανα και κρύα νερά της πηγής 17 ή 20 βαθμών που σχηματίζουν μια μικρή λιμνούλα, πριν πέσουν στην πιο μεγάλη του υδροβιότοπου και κυλήσουν στη θάλασσα. Ούτε τέρας ούτε μουγκρητά. Μόνο νερόκοτες, πάπιες… Το χειμώνα την επισκέπτονται για να ξεκουραστούν από το μακρύ τους ταξίδι, ακόμα και κύκνοι. Θέαμα μοναδικό. Μπαίνεις σε εκείνα τα νερά το καλοκαίρι και παγώνεις ολόκληρος, έτσι που το σώμα σου να διατηρείται κρύο όλο το καυτό μεσημέρι. Και μετά σπίτι… ντοματοσαλάτα, λαδερό φαγητό… παξιμάδι στο νερό και φρούτα. Πολλά φρούτα. Καρπούζια, ροδάκινα, πεπόνια. Το απόγευμα ξανά θάλασσα. «Πόρτες» αγαπημένη παραλία… και μετά βόλτες… και βόλτες… και βόλτες…

Βόλτα στο Καστράκι ή στο Παράλιο Άστρος, στο θέατρο και στο φάρο, στην παραλία για φαγητό και τώρα που μεγάλωσα για ποτό με θέα το  «το νησί»  όπως συνηθίζουμε να λέμε τον οικισμό κάτω από το παλιό κάστρο, βόλτα στα απάνου χωρία με τις χλωρασιές, τις δροσιές και για κέρασμα, γλυκά του κουταλιού. Τελείωνε η μέρα με στρωματσάδα στην ταράτσα ή στο μπαλκόνι… Εκεί κι εσύ, δίπλα στα ταψιά που η γιαγιά σου ξεραίνει τον τραχανά και τις χυλοπίτες. Τότε  τα παραμύθια αρχίζουν…

Μοναστήρια, αγρυπνίες, πανηγύρια, χοροί και όργανα προσθέτονται στο σκηνικό του καλοκαιρινού Άστρους και το κάνουν όμορφοτερο.

Μα τούτος ο τόπος δεν είναι μόνο καλοκαίρι, έχει και φθινόπωρο και χειμώνα. Αυτές τις εποχές, μια κουβέντα ακούς σχεδόν από όλα τα στόματα. «Μαζεύουμε ελιές, καμάρι μου». Ο τόπος γεμίζει αγροτικά και τρακτέρ φορτωμένα σκάλες, λιόπανα και δίχτυα, τέμπλες, χτένια και εργατιά. Οι εργάτες του πιο πολύτιμου αγαθού για τη διατροφή μας, του λαδιού, δουλεύουν από ήλιο σε ήλιο μαζεύοντας ελιές. Στις ελιές, κανείς δεν περισσεύει, «ακόμα και το μικρό παιδί έχει δουλειά να κάνει άμα είναι φιλότιμο και πονετικό» λέει ο παππούς μου.   Όλος ο ελαιώνας του Άστρους στρώνεται με πανιά, για να πέσουν οι ελιές πάνω τους. Φαγητό στο χωράφι…εργασία και σιωπή και χαρά μεγάλη! Στο τέλος της μέρας, ο καρπός καταλήγει στα ελαιοτριβεία και τελικά, λάδι στο υπόγειο του σπιτιού.

Όταν έρχεται η άνοιξη γεμίζουμε λουλούδια. Πως και πως το περιμένουμε το Πάσχα κι εκείνες τις γιορτάδες μέρες. Μετά τον εσπερινό της Αγάπης, ο «Ιούδας» παίρνει φωτιά στη μέση της πλατείας κι εκεί να δείτε θόρυβο που κάνουν τα βαρελότα που έχει στο αχυρένια σώμα του!

Κι άμα μπει για τα καλά η άνοιξη ….πάει το μυαλό πέταξε, έφυγε για την θάλασσα ξανά και για τα παγωτά. Και πάλι από την αρχή. Ο κύκλος των εποχών και της ζωής δεν κλείνει ποτέ, γιατί εδώ συζεί η θάλασσα και το βουνό, η σκληρή δουλειά με την τεμπελιά της παραλίας, η μυρωδιά του γιασεμιού με τη μυρωδιά του ελαιοτριβείου, η άμμος και ο βράχος, το Μεσόγειο και το Παράλιο.

Είμαι σίγουρη πως έχω ξεχάσει πολλά να πω, μα αν τα πω όλα, ποια έκπληξη θα περιμένει εκείνος που θα αποφασίσει να έρθει εδώ;

 

γράφει η Αγγελική Χαϊδά

μέλος Ακαδημίας των Πολιτών Άστρους Κυνουρίας.

About AcademyPress